เอาฟิคสั้นมาลงอีกรอบ
เอ่อ...ที่จริงก็ไม่เชิงว่าฟิคเท่าไหร่หรอก
เหมือนเอาเพลงมาเวิ่นเฉยๆมากกว่า
ที่จริงพล๊อตมันออกมาตั้งแต่ตอนเล่ม 3 ออกแล้ว   
แต่ติดตอนท้ายของเพลงที่ต้องใช้ความรู้สึกในเล่ม 4 ด้วย
สำหรับฟิคนี้จะไม่บอกว่าใครเป็นใคร
แต่ให้สังเกตสีเอาเองนะคะ
ส่วนที่แบ่งเป็นฉากๆคือแทนช่วงเวลาและสถานที่ว่าทั้งสองคนอยู่ไหนในท่อนตามเพลงนั้นๆ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ



เพลง - http://www.youtube.com/watch?v=CdBfdxuwIMg&feature=related
เครดิตเนื้อเพลงไทย - [D. Dell]





//////////////////////////////////////////////////////////////////////


ฉากที่ 1 ณ ห้องผู้นำสูงสุดของเดอะซันและเพอร์เพิลมูน


ฉันเหม่อมองท้องฟ้าที่กว้างไกล   ในหัวยังคงตกใจในเรื่องของนายที่ฉันเพิ่งได้รู้   ทำไมฉันถึงเพิ่งนึกเรื่องของเราออกกันนะ   นึกออกในเวลาที่ต้องละทิ้งมันไป   เพราะอดีตที่เป็นสีเปียอันเก่าโทรมนี้ไม่มีวันจะหวนคืน

SEPIA iro ni 
ความทรงจำที่เลือนลาง 
Somaru mioboe no aru joukei 
ถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลและมันค่อยๆที่จะหายไป 


ฉันมองดูท้องฟ้าเดียวกับที่สองเราเคยมอง   แต่เมื่อไม่ได้มีนายมองด้วยกันแล้วมันช่างดูว่างเปล่าจนน่าเบื่อ   ตัวฉันถอนหายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่า...เมื่อไหร่ที่เราจะได้อยู่เคียงกันมองท้องฟ้ายามทิวานอกเหนือจากยามราตรีที่เราได้เคยแอบมาพบกันไม่รู้กี่หนต่อกี่หน...

Taikutsu na sora miagete wa 
ท้องฟ้าที่แสนจะน่าเบื่อมองไปกี่ครั้ง 
Tameiki majiri no gogo
ก็ถอนหายใจซ้ำไปซ้ำมาไม่มีหยุด 


ในอกเริ่มรู้สึกหนาวเหน็บกับความเหินห่าง   ในความคิดไร้หนทางที่จะขับไล่ความสับสนและอาลัยอาวรณ์ที่เป็นราวกับหอกน้ำแข็งเข้าเสียดแทงนี้ได้

Kodoku oshi-tsu-busare kurutte-shimai-sou 
ใจดวงนี้ได้ต่อต้านความหนาวเย็นที่เข้าโจมตีมาอย่างไม่สนใจ 


ในตัวฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว   ไม่ว่าคำพูดแสนหวานที่ไม่เคยแยกแยะได้เลยว่าคือความจริงหรือคำลวง   กระทั่งสัมผัสอันแสนดีที่ประทับในความทรงจำเมื่อวันวาน   

Ubawareta kioku mo uso-mo shinjitsu mo
ถูกแย่งไปความทรงจำที่แสนดี คำโกหกและความเชื่อไป


เพราะสัมผัสถึงความเจ็บปวด   ฉันถึงได้รู้ตัวถึงสิ่งที่เก็บไว้ในส่วนลึกของจิตใจ...ความรัก...ความปรารถนา...ความห่วงหาที่จะมอบให้แต่นายเพียงผู้เดียวนั้น...มันใกล้ดับหายไปแล้ว

Omoi shizume-zankoku-ni sugisa-ru-jikan 
ช่วงเวลาที่เจ็บนั้นได้เข้ามาให้พบเห็นในส่วนลึกของหัวใจ 


ฉันตอนนี้ผิดเพี้ยนไปหมด   ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองยังต้องอยู่ที่นี่   อยู่ในที่นี่เราสองคนจะยิ่งไกลห่างกว่าเก่า   แต่ถ้าไม่อยู่ที่นี่   ฉันก็จะไม่มีทางได้ตัวนายมาครอบครองจริงๆ

Naze koko ni iru no ka sae shirazu ni 
อะไรทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ไม่อาจรู้ 


ตอนนี้สิ่งที่คงเหลืออยู่ในอกที่เจ็บแปลบนี้มีเพียงหัวใจที่แตกสลาย   ปฏิเสธซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างจนไร้ค่า   เพราะไม่มีอะไรเหลือให้มีค่าสำหรับความว่างเปล่าของจิตใจอีกแล้ว 

Tada 
เพียงแต่ 
Kanjou no nai mama bara bara no kokoro o tokashite yuku 
ใจที่แตกสลายโดยไร้ความหมายและความรู้สึกข้างในมันว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งนั้น 


ฉันตอนนี้คือผู้สูญเสียสิ่งสำคัญไปแล้ว   และต่อให้ไขว่คว้าเท่าใดก็ไม่มีทางเรียกมันกลับคืนได้เลยเพราะสิ่งสำคัญที่จากลาไปได้แปรเปลี่ยนจนไม่อาจเหนี่ยวรั้งกลับมาดังเดิมได้เสียแล้ว

Omoidasenai taisetsuna mono o 
ตอนนี้ฉันไม่อาจเรียกคืน สิ่งสำคัญที่มันได้เสียไป 


อยากจะจดจำอีกครั้ง...

Remember 

กับความรักที่บริสุทธิ์สดใสอันเคยให้กันมายามเยาว์วัย   แม้รู้ว่าสำหรับที่แห่งนี้มันคือบาปอัน สมควรได้รับทัณฑ์อันรุนแรงก็ตาม   ในหัวใจมันร่ำร้องอยากหวนคืนสู่วันคืนอันแสนหวานที่บัดนี้พังทลายหายไปเสียแล้ว 

Kegareta tsumi fukaki ai 
รักแสนบริสุทธ์และเป็นบาปแสนร้ายแรง 
Jikan ga moshi modoseru nara- 
ถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้อีกซักครั้ง 


ความปรารถนาของฉันไม่ได้มีอะไรมาก   แต่มันก็เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นจริง   เพราะสิ่งที่ร้องขอคือคืนวันอันสดใสที่สองเรายังได้ใช้เวลาร่วมกันดังก่อน   คือตัวนายผู้แสนใสซื่อและตัวฉันผู้แสนดีที่ยังเคยได้อยู่ด้วยกัน   

Anata to sugoshita azayaka na 
แค่ต้องการได้รับรู้ถึงช่วงเวลาที่สดใส 
Kisetsu o mou ichido shiritai 
อยากที่จะใช้เวลาร่วมกันกับเธออีกซักที 


จะจดจำเอาไว้…

Remember

ใครก็ได้ตอบมาเสียทีว่าทำไมฉันถึงยังร้องไห้อยู่เมือนึกถึงนาย   ก็หัวใจของฉันมันไร้ความรู้สึกเพราะรักที่แตกสลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ   ขอร้องล่ะ...ใครที่ไหน...อะไรก็ได้...บอกมาให้ฉันได้รู้และจำมันไว้เพื่อจะได้ไม่พลาดอีกเสียที...

Oshiete kuuhaku no mama 
บอกฉันซักทีหัวใจที่ไร้ความรู้สึก 
Doushite namida wa koboreru? 
แต่ทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมาอย่างช้าๆ 


ดูเหมือนจะมีเพียงการก้าวข้ามอดีตไปสินะที่จะทำให้ฉันลืมเลือนทุกสิ่ง   แต่ความรวดร้าวในใจกลับดึงตัวเองให้วิ่งกลับไปยังอดีตในที่ที่ความทรงจำอันสดใสของเรายังคงอยู่   ทำไม...ทำไมฉันต้องทำให้ตัวเองเป็นอย่างนี้ด้วย...

Toki o kakemeguri ano basho e 
วิ่งผ่านช่วงเวลาไปถึงสถานที่แห่งนั้น 
Nukenai itami no wake wa doko ni? 
อยู่ที่ไหนกันความรวดร้าวที่ไม่อาจจะเลือนหายไป
 




ฉากที่ 2 บ้านพักบนเกาะร้าง   เมื่อตอนฤดูฝนหลังจากซีแนนเพิ่งถูกพามาที่นี่ไม่นาน


เมื่อยามที่เคยอยู่ด้วยกันในอดีต   คืนหนึ่งที่มีฝนตกหนักจนเราทั้งสองเปียกปอนกว่าจะหาที่หลบฝนเจอ   นายยังได้แก้มัดผมที่เปียกปอนของฉันออกด้วยความเป็นห่วงว่าผมนั้นจะไม่แห้งจนทำให้ฉันไม่สบายได้   ในยามที่ร่างสองร่างแนบกัน   ด้วยความรู้สึกรักและหลงใหลกันและกันจนไม่อาจถอนตัว   เราทั้งสองแลกจุมพิตแรกให้กันและกันอย่างดูดดื่ม

Nureta kami o
แก้มัดเส้นผมที่เปียก
hodoki kawashita kuchizuke no ato
จากนั้นก็ได้ทำการแลกเปลี่ยนจูบซึ่งกันและกัน


เมื่อเราได้หวนคืนมาเจอกันอีกในบรรยากาศที่แทบจะไม่ต่างจากวันวานนั้น...ทั้งสายฝนที่สาดกระหน่ำ   ที่หลบฝนที่ลับตาคน   ฉันอดไม่ได้ที่จะแก้มัดผมของนายที่เปียกจากสายฝนที่ต้องโดนเมื่อตอนที่เราเพิ่งออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง   ทว่าด้วยหัวใจที่สับสน   ฉันกับนายจึงปฏิเสธที่จะให้ได้สัมผัสถึงรสหวานของกันและกัน   ถึงคนที่ปฏิเสธทีแรกคือนายผู้แสนโหดร้าย   แต่ทำไมความเงียบงันและลึกๆในดวงตาคู่สวยนั้นมันฉายความเศร้าตรมจนไร้ความสุขกับการเลือกทีจะทำเช่นนี้กัน...

Zankoku ni mukuchi na Anata no hitomi no oku ni 
ตัวเธอนั้นช่างแสนโหดร้ายและเงียบงันภายในส่วนลึกของดวงตาเธอที่ไร้ความสุข 


ที่ผ่านมาฉันทำทุกวิถีทางเพื่อจะดึงนายมาจากทีที่นายอยู่ห่างไกลจากฉัน   เพราะฉันสัญญากับหัวใจของตัวเองแล้วว่าจะต้องช่วยนายออกไปจากที่อันแสนน่าชิงชังนั้นให้ได้   แม้ว่าความพยายามของฉันจะทำให้เธอไม่พอใจก็ตาม

Koko kara sukutte to eien o yakusoku shita 
ให้สัญญาชั่วนิรันดร์ว่าจะช่วยเธอออกไปให้ห่างจากที่แห่งนี้ 


แค่เพราะความไม่รู้ทันเพียงชั่ววูบ   ฉันก็ตกหลุมพรางที่นายสร้างไว้   ทว่าก็ไม่อาจจะหวนกลับคืนไปได้อีกแล้วเพราะสิ่งที่เก็บงำไว้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาให้รู้สึกลุ่มหลงงงงวยจนไม่อาจยับยั้งไว้ได้

Doku ni nomikomare muyuubyou no you ni 
แล้วก็ตกหลุมพรางด้วยยาพิษที่ทำให้ลุ่มหลง และมัวเมา 


ทั้งที่นายนั้นตกดิ่งลงสู่ความมืดมิดในกับดักที่ฉันสร้างไว้   แต่กระนั้นนายกลับยังคงเจิดจ้าเกินกว่าฉันที่มืดมัวคนนี้จะทนไหว   กระนั้นสิ่งที่ฉันยังทำคือพยายามจะมองนายให้ได้อีกหน   ให้เราสองคนได้รับรู้ถึงกันและกันอีกครา   
Azayaka sugite mienai anata no yokogao Mabushiku 
ตัวของเธอนั้นเจิดจ้าจนไม่อาจจ้องมองแต่ก็อยากที่จะมองหน้าเธอ 


แต่ถึงอย่างไร...ไม่ว่าจะแสงสว่างที่ฉันที่นายเห็นจะเป็นภาพลวงตาที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ   หรือว่ามันจะมีอยู่ในตัวฉันจริงๆ   ฉันก็รู้อยู่ดีว่านั้นคือสิ่งที่นายต้องการไขว่คว้าเอาไว้   นายพยายามจะฉุดรั้งฉันเอาไว้กับนายโดยที่ไม่กลัวแสงสว่างนี้เลย

terasareru 
แสงที่ออกมาจากร่างของเธอ 


เพราะมันคือสิ่งที่หัวใจร่ำร้องหามาโดยตลอด...

hikari wa maboroshi 
มันคือภาพลวงตาที่ฉันใฝ่ฝัน 
 

 
ยังคงจำได้อยู่...

Remember

กับรักแรกอันแสนบริสุทธิ์ของสองเราที่อยากจะให้หวนย้อนกลับมา   ไม่ว่าจะอำนาจ เงินตรา ยศถาบรรดาศักดิ์   หรือแม้กระทั่งวิญญาณ   ยอมสูญเสียหมดทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับไปยังห้วงเวลานั้นอีกครั้ง   แม้จะเป็นการแลกเปลี่ยนที่เป็นบาปฉันก็พร้อมจะแลกเปลี่ยน

Kegareta tsumi fukaki ai 
รักแสนบริสุทธ์และเป็นบาปแสนร้ายแรง 
Jikan ga moshi modoseru nara- 
ถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้อีกซักครั้ง
 

อยากสัมผัส...อยากรับรู้อีกเหลือเกิน...กับวันเวลาที่เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน   แม้จะวันละสั้นๆแต่เมื่อรวมกันแล้วมันก็เป็นเวลาแห่งความสุขที่มากมายไม่ใช่เหรอ?
อยากหวนกลับ...อยากหวนกลับอีกครา...กลับไปใช้เวลาที่มีน้อยนิดของมนุษย์อย่างเราด้วยกันอีกครั้ง   ขอแค่มีกันและกันฉันก็ไม่ต้องการอื่นใดอีกแล้ว...


Anata to sugoshita azayaka na 
แค่ต้องการได้รับรู้ถึงช่วงเวลาที่สดใส 
Kisetsu o mou ichido shiritai 
อยากที่จะใช้เวลาร่วมกันกับเธออีกซักที
 


ยังจดจำได้แต่ไม่เข้าใจ...

Remember

เมื่อมองเห็นความพยายามของนาย   ทั้งที่ไม่น่าจะรู้สึกอะไร   แต่ทำไมในใจกลับรู้สึกหน่วงแปลกๆ   พอลับสายตานายฉันก็ได้แต่ทอดถอนใจพร้อมน้ำใสๆจากตาที่ไม่เข้าใจว่าจะต้องไหลออกมาทำไม
 
Oshiete kuuhaku no mama 
บอกฉันซักทีหัวใจที่ไร้ความรู้สึก 
Doushite namida wa koboreru? 
แต่ทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมาช้าๆ
 

อยากหาทางหวนกลับไปยังที่แห่งความทรงจำของสองเราเพื่อหยุดยั้งความหลงใหลอย่างบ้าครั่งที่ปะทุขึ้นในอก   แต่ก็รู้ดีว่าทำไม่ได้   เพราะความรวดร้าวที่นายแสดงออกมาว่าไม่เลือนหายนั้นผลักขวางฉันทุกวิถีทางให้ไม่อาจไปได้   แต่ต่อให้ไปได้จริงๆฉันก็ไม่อาจไปถึงเพราะความทรงจำอันว่างเปล่าทำให้ไม่อาจรับรู้ว่าที่แห่งใดกันคือคำตอบของเรื่องราวระหว่างเรา

Toki o kakemeguri ano basho e 
วิ่งผ่านช่วงเวลาไปถึงสถานที่แห่งนั้น 
Nukenai itami no wake wa doko ni? 
อยู่ที่ไหนกันความรวดร้าวที่ไม่อาจจะเลือนหายไป
 




ฉากที่ 3 บ้านพักบนเกาะร้าง   เมื่อพวกของอันเลนบุกเข้ามาชิงตัวซีแนนกับอันเซียร์


ฉันเรียกชื่อนายซ้ำๆทุกวัน   แม้บางวันแทบจะไม่มีเวลาฉันก็จะพยายามเรียกชื่อนายกับรูปของนายเสมอ   ดูราวกับคนเสียสติแต่ก็เป็นเพราะไม่อยากเสียความทรงจำที่เคยมีให้กัน   กระทั่งยามที่ฉันเล็งปีนตรงไปหานาย   ฉันก็ยังเรียกชื่อนายไว้   เพราะอยากจะจดจำติดตัวไปถึงวิญญาณ   แม้กระทั่งน้ำแกงยายเมิ่งก็อย่าหวังจะชะล้างความทรงจำนี้หายไปได้!

Nando demo anata no namae yobu kara 
ฉันจะเรียกชื่อเธอซ้ำๆ จนกว่าเสียงฉันเองจะดับลับลงไป 
Omoidashite hoshikute koe karete mo 
เพราะว่าฉันต้องการที่จะจดและจำไม่ให้มันเลือนหายไป 


**************************************
น้ำแกงยายเมิ่ง – เป็นน้ำยาลบความทรงจำในอดีตชาติของวิญญาณที่จะไปเกิดใหม่ตามความเชื่อของชาวจีน   วิญญาณที่จะเกิดใหม่ต้องดื่มน้ำยานี้ก่อนไปเกิดทุกดวง(แต่จะถูกจับกรอกหรือไม่ก็อีกเรื่องนะ...)
**************************************